GŁÓWNA REAKCJA

Tak więc okazało się, że główną reakcją, którą osoby badane same u siebie dostrzegały (ujawnioną w liście Nowlisa), był niepokój. Różnica wyników między reakcją w fazie kontrolnej (neutralny film) a reakcją w fazie po­budzenia (film stresowy) wyniosła 16 jedn. w skali T . Ponadto różnicę ok. 9 jedn. zaobserwowano w przypadku zmiennej „przyjemność”, która wzrastała ujemnie (zanik takich reakcji, jak zadowolony, beztroski, rozbawiony, rozmowny, dowcipny, ochoczy) oraz zmiennej „uczucia społeczne”, która również wzrastała ujemnie (zanik ta­kich odpowiedzi, jak towarzyski, serdeczny, miły, wy­baczający, czuły itp.). Innymi słowy, można stwierdzić, że młodzi ludzie, którzy przyglądali się drastycznym sce­nom zawierającym komponenty seksualne i agresywne, zareagowali przede wszystkim znacznym wzrostem uczuć niepokoju, a także spadkiem uczuć przyjemnych oraz uczuć społecznych. Z reakcji tej w zasadzie zdawali sobie sprawę. Druga obserwacja dotyczy danych pośrednich wynika­jących z analizy wywiadu. Relacje po obejrzeniu obu filmów różniły się wyraźnie. Część różnic, rzecz jasna, związana była z odmienną tematyką obu filmów (np. w drugiej relacji pojawiły się wyrażenia dotyczące uszko­dzenia ciała). Interesujące są tu zmiany innego rodzaju. Otóż okazało się, że po filmie stresowym w wypowie­dziach osób badanych wzrosła wydatnie przewaga słów wyrażających negatywne emocje (różnica wynosiła 21,5 jedn. skali T) oraz wydatnie zaznaczył się spadek słów wy­rażających pozytywne uczucia społeczne (różnica 15 jedn.).